Jednym z celów systemu współzawodnictwa w sporcie jest wyłonienie najlepszego zawodnika w danym roku. Zjawisko to odbywa się na dwóch płaszczyznach. Pierwsza to szereg eliminacji, gdzie zawodnicy uczestniczą w cyklu startów zbierając punkty do ogólnej klasyfikacji. Mistrz w danym roku jest wyłaniany na podstawie listy rankingowej, w myśl zasady, kto ma więcej punktów, ten wygrywa. Taki system rywalizacji wymusza utrzymanie formy na dość wysokim poziomie przez długi czas. Pojedyncze niepowodzenia zawodnika w jednej lub dwóch eliminacjach zawodów nie przekreślają jednak jego szans na pozytywny efekt końcowy.

Drugą płaszczyzną wyłonienia mistrza spośród zawodników jest start w zawodach głównych wyznaczonych w danym roku. Ta metoda powoduje, że dzięki możliwości sterowania procesem treningowym, należy tak ustawić cykl rocznych przygotowań do startu głównego, żeby prawdopodobieństwo uzyskania najwyższego wyniku w sezonie było jak największe.

Takie są założenia systemu, co zrobić w tym świetle, aby rok ciężkiej pracy i przygotowań nie poszedł na marne, a zawodnik uzyskiwał wyniki tam gdzie zaowocuje to wysokim miejscem w rankingu albo najwyższym podium w zawodach głównych.

Stworzenie algorytmu przygotowań, opartego na sprawdzonych działaniach, ma zapewnić zawodnikowi najlepsze przygotowanie do startu głównego (lub startów kontrolnych i pomocniczych).

Jeden najważniejszy start, jedne główne zawody nie mogą opierać się na metodzie wziętej z powietrza lub trenerskiego nosa, bez względu, jakiej by nie był wielkości.

Opracowanie metody przygotowania do startu w zawodach to proces, który musi podlegać ciągłej modyfikacji i optymalizacji w celu najlepszego przygotowania sportowca do zawodów.

Poniżej przedstawimy szereg zasad, których powinni przestrzegać zawodnicy uprawiających strzelectwo by ich całoroczny trud pracy na treningu nie poszedł NA MARNE.

Dzięki dobrodziejstwu Internetu programy zawodów są wcześniej zamieszczane na stronach www. Możemy, zatem tak zaprogramować proces szkolenia w fazie bezpośredniego przygotowania startowego, aby cykl przygotowań i treningów na macierzystej strzelnicy pokrywał się lub był bardzo zbliżony do rozkładu strzelań na imprezie rangi mistrzowskiej. 

Ideałem było by posiadanie wzorem takich dyscyplin jak kolarstwo czy żużel drugiego zestawu broni, którą można by w razie przedstartowej usterki natychmiast wymienić na nową. Póki, co taka sytuacja nam nie grozi, choć niektórzy trenerzy zabierają drugi pistolet jako najprostszą formę zestawu naprawczego.

Co zatem możemy zabrać ze sobą? Na pewno wszystko to, co można w krótkim czasie wymienić przy pomocy prostych narzędzi. Zawodnik powinien mieć przy sobie zestaw wszystkich imbusów i śrubokrętów przy pomocy, których samodzielnie może usunąć awarię. Zawsze warto zabrać zestaw naprawczy, czyli zestaw wszystkich tych części, które ulegają najczęstszym awariom (iglice, uszczelki, sprężyny popychacze itp.). Dzięki modułowej budowie broni można zabrać na zawody cały zamek do karabinu czy urządzenie spustowe do pistoletu.

3. Ubiór

Zgodny z przepisami ISSF. W przypadku strzelań karabinowych producenci odzieży strzeleckiej są wstanie ubrać zawodnika od stóp do głowy. Zatem problemu nie ma.

Strój pistoleciarza winien być „codziennego użytku”. Buty- zgodne z regulaminem. Warto przestrzec młodych zawodników by w pogoni za modą na stanowisku nie zachowywali się jak na pokazie mody. Na stanowisku strój zawsze ma pomagać zawodnikowi. W wielu przypadkach ubrana czapka, druga para skarpet ciepła kurtka czy ciepłe spodnie przy załamującej się pogodzie mogą uratować pracę z całego roku.

4. Odżywianie

Natężenie walki sportowej w strzelectwie charakteryzuje się niska intensywnością fizyczną rozłożoną w dość długim czasie. Wydatki energetyczne, a co za tym idzie zapotrzebowanie na produkty energetyczne dostarczane do organizmu są dość niskie.

Bezpośrednio przed startem należy stosować taka dietę, która zapewni pełne spektrum mikro i makroelementów. Nie należy przesadzać z suplementacją witaminową, gdyż zbyt duża ilość witamin może zaszkodzić niż pomóc.

Posiłek przed startem powinien być łatwo przyswajalny przez organizm i zapewnić mu wystarczającą ilość energii przez czas strzelania (szczególnie dotyczy to konkurencji karabinu dowolnego 3x40 strzałów).

Zbyt obfity posiłek przed startem powoduję przeniesienie dużych ilości krwi do jelit celem odebrania z naczyń włosowatych z kosmków jelitowych. Efektem takiego stanu jest ogólna ospałość i zmniejszenie pobudzenia nerwowo mięśniowego. Do tego należy dodać perystaltykę jelit na stanowisku, co na pewno nie wpłynie dodatnio na statykę postawy podczas strzelania. Lepiej pójść na stanowisko lekko głodnym niż lekko przejedzonym.

Zachowujemy wcześniej ustalony rytm dobowy. Nie wolno zakłócać raz przyjętych norm dobowego rozkładu dnia. Sen musi zająć w ciągu doby około 7-8 godzin. Pamiętać należy, że organizm musi mieć pewien „czas na przystosowanie”. Nie wolno wstać, zjeść i pójść na stanowisko strzeleckie. Każda czynność ma mieć swój czas i miejsce.

6. Rozgrzewka 

Średnio winna trwać od 75-60 minut i zostać podzielona na trzy fazy.

• Rozgrzewka fizyczna. Ma zadanie pobudzić organizm do tego stopnia, aby organizm przeszedł w stan pobudzenia fizycznego. Zalecane są tu proste formy ruchu pobudzające serce do tętna na wysokości około 130-150 uderzeń na minutę przez okres około 5-7 minut. Najlepszą metoda może tu być spacer o dużej intensywności. Bieg nie jest wskazany z dwóch powodów. Pierwszy mikrourazy i mikrowstrząsy w okolicach stawu skokowego. Drugi to możliwość odniesienia kontuzji w trakcie biegu (skręcenie stawu skokowego).

Podniesienie tętna powyżej normy zwiększy szybkość działania przemian metabolicznych. Poprawi zdolności czasu reakcji i odczuwania wychwiań w ośrodku równowagi. Po rozgrzewce o średnim charakterze intensywności można przejść do ćwiczeń strechingowych, równoważnych i czucia mięśniowego.

Pierwsze maja zapewnić uzyskanie większej niż normalna ruchomości w aparacie ruchu. Ma to zapobiec niepotrzebnym napięciom mięśniowym powodującym trudności w utrzymaniu należytej statyki postawy oraz utrzymaniu broni w rejonie celowania. Stosując ten rodzaj treningu należy zawsze kierować się zasadą wykonywania ćwiczeń w takiej formie, na jaką pozwala nasz organizm. Wszystkie ćwiczenia wykonywane „na siłę” mogą doprowadzić do kontuzji lub nadwerężenia stawu i przyczepów mięśniowych.

Wskazana jest tu zasada stopniowego zwiększania siły wykonywanych ćwiczeń i naprężeń mięśniowych.

Wartymi polecenia są tu proste asany z yogi w połączeniu z ćwiczeniami, gdzie w sposób świadomy sterujemy swoim oddechem, a ten jak wiadomo ma niebagatelny wpływ na stan naszego organizmu.

Po rozciąganiu czas na ćwiczenia równoważne. Możemy je wykonywać w postawie stojąc: na palcach obunóż, jednonóż z otwartymi lub zamkniętymi oczami. Taka rozgrzewka pobudza zmysł równowagi i polepsza czucie mięśniowe. Po równowadze czas na świadome napinanie i rozluźnianie pewnych grupy partii mięśniowy lub pojedynczych mięśni. Takie ćwiczenia dają możliwość celowego i świadomego sterowania swoim organizmem. Zwiększają szybkość przewodzenia nerwowo-mięśniowego poprzez uwolnienie większej ilości acetylocholiny na synapsach (zakończeniach nerwów).

Ostatnim elementem rozgrzewki może być stosowana rozgrzewka oka, a właściwie mięśni odpowiadających za akomodację oka (tzn. do prawidłowych napięć mięśniowych zapewniających najlepszą ostrość widzenia). Rozgrzewka taka polega na skupieniu uwagi oka na jednym punkcie i potem wodzenia wzrokiem po narysowanych wcześniej figurach geometrycznych bądź po punktach wcześniej ustalonych np. po nierównościach na ścianie lub innej płaszczyźnie.

• Rozgrzewka psychiczna
  W tej części rozgrzewki wprowadzamy efekt wizualizacji strzału. Całość polega na tym, że zawodnik wyobraża sobie siebie w konkretnej sytuacji (oddania strzału). Taka wizualizacja ma zadanie wprowadzenie zawodnika w odpowiedni stan pobudzenia czynnościowego. Zawodnik steruje w swoich myślach swoim ciałem według najlepszych zasad oddania strzału (stosując algorytm strzału). W tym typie treningu oddawane strzały zawsze maja wartość dziesiątki i zawsze są doskonałe technicznie. Taki stan utrwala nasze pozytywne wyobrażenie o naszej wartości jako zawodnika.

Stosując zasadę „UMIĘ, POTRAFIĘ I ZROBIĘ” można pokonać niejedną barierę wynikową i zdobyć niejeden medal. Pozytywna motywacja ma zawodnika skierować w stronę wojownika i zdobywcy, a nie obrońcy średniego wyniku za wszelką cenę. 

• Rozgrzewka specjalistyczna
  Ta część przygotowania do startu ma w sposób zdecydowany ukierunkować zawodnika do wykonywanej pracy. Sposób jak i intensywność rozgrzewki winny być sprawdzone dużo wcześniej tak, aby dać zawodnikowi pewność, że po wykonaniu jej osiągnie najlepszy stan i będzie w sposób najlepszy przygotowany do walki sportowej. Zawodnik przed startem nie może pozwalać sobie na improwizację i luźne pomysły.

W rozgrzewce specjalistycznej powinny znaleźć się takie elementy jak:

1. ćwiczenia postawy (bez broni i z bronią; w stroju strzeleckim lub bez stroju)
2. ćwiczenia w wyciskaniu języka spustowego (siedząc, stojąc lub w pełnej postawie)
3. ćwiczenia w pełnej formie (z zachowaniem i wykonaniem tych wszystkich elementów, które w strzale lub serii występują)

7. Relacje

Podczas rozgrzewki czy czasu oczekiwania na wejście na stanowisko zawodnicy często rozmawiają ze sobą, czasem żartują. Należy uczulić zawodnika na to, że nie każdemu służy by rozpraszać w tym czasie swoją uwagę i zajmować się czymś innym niż przygotowaniem do startu. Niektórym to odpowiada, ale powinni mieć świadomość tego, że mogą takim zachowaniem burzyć koledze czy koleżance jego rytm przygotowania. Koncentracja przed startem jest pewnego rytuałem „wejścia w siebie”, rozpoczęciem dialogu między tym, co psychiczne i tym, co cielesne. Warto zwrócić zawodnikom uwagą na „wyciszenie” swego organizmu”, wsłuchanie się w jego odgłosy. Jeszcze gorzej jest, gdy jakiś zawodnik zaczyna ujawniać na zewnątrz swoje obawy przed strzelaniem i mówi o tym głośno szukając wsparcia i budując na tym własne nastawienie do startu często dla niego korzystne, natomiast niekorzystne dla odbiorcy. Jest to zachowanie, które można uznać za niekoleżeńskie, bo obawy mogą zacząć udzielać się innym zawodnikom i z taką potrzebą powinien zwrócić się do trenera i przy nim uzewnętrzniać swój stan.

8.  Wejście na stanowisko

Zawodnik wcześniej musi znać rozkład stanowiska strzeleckiego. Przy okazji każdych ważnych zawodów organizator udostępnia strzelnicę celem odbycia treningu. Poznanie topografii stanowiska zapewni zawodnikowi celowe działania na nim. Głównie dotyczy to wykonywania tych wszystkich czynności, które maja za zadanie najlepsze przygotowanie stanowiska do strzelania.

Wyróżnić tu należy:

1. Ustawienie zawodnika „na kierunku” do tarczy
2. Najlepsze ustawienie lunety lub monitora
3. Ustawienie stolika pomocniczego, statywu pod broń, statywu z lunetą i krzesła lub taboretu do odpoczynku, tak, aby w trakcie strzelania w/w elementy nie przeszkadzały i utrudniały strzelania
4. Sprawdzenia możliwości reagowania zawodnika na zmiany siły wiatru i oświetlenia podczas strzelani

Przejście zawodnika ze strefy ogólnej do stanowiska na linii ognia winno odbyć się w najkrótszym czasie. Czas dany jako przygotowanie z bronią musi zostać na to wykorzystany, a nie na mocowanie się ze stolikiem lub wcześniej niesprawdzonym statywem pod broń.

Tu mamy całe bogactwo:

• Butelka wody na stanowisku, warto pić na stanowisku. Ubytek wody z organizmu w sposób znaczący obniża naszą gotowość na stanowisku
• Kawałek czekolady (magnez, cukry proste)
• Ręcznik. Imprezy o randze mistrzostw nie raz obywają się w miesiącach letnich, gdzie temperatury nierzadko przekraczają 25 stopni ciepła.
• Talk przeciwpotny poprawi czucie i trzymanie broni
•  Analogicznie w miesiącach wiosennych czy jesiennych na strzelnicach kulowych jest zwykle zimno i wtedy można wspomóc utrzymanie temperatury ciała grzałkami, które umieszczone gdzieś pod ubraniem pomagają strzelcowi w utrzymaniu sprawności działania
• Czapka z daszkiem ograniczy zbyt mocne oświetlenie
• Dobra, mocna i funkcjonalna walizka do transportu broni i innych niezbędnych rzeczy, które winny znaleźć się w pobliżu zawodnika podczas strzelania
• Statyw do broni, statyw do lunety, luneta
• Stoper do odmierzania czasu konkurencji
• Dwie jednakowe przesłonki
• W razie potrzeby „ściągę” z wzorami nastaw przyrządów celowniczych
• Gąbkę pod pistolet w celu bezpiecznego okładania broni
• Zestaw kółek na karabin lub muszki i szczerbinki do pistoletu
• Oliwka w płynie lub sprayu
• Zapasowa bateria w przypadku, gdy korzystamy z broni posiadającej elektroniczny spust
• Indywidualnie notes do prowadzenia notatek w czasie zawodów
• Okulary strzeleckie, (jeśli wcześniej były używane z filtrami polaryzacyjnymi barwionymi żółte, szare, stosowanymi w zależności o warunków oświetleniowych).